Het Concertgebouw staat bij velen van ons voor statig en pluche. Maar vele keren per jaar strijken er zwermen kwetterende schoolkinderen neer in dit pluche en zorgen voor een heel informele sfeer. Klas voor klas stroomt het opgewonden publiek naar binnen. Terwijl de kinderen nog druk zijn met de klapstoelen en de juffen vanuit de gangpaden hun best doen, lopen de orkestleden van Holland Symfonia één voor één het podium op. Ook zij kletsen, lachen en rommelen met hun stoelen; ze schikken hun kostuum en spelen wat noten. De paukenist blijkt ook te kunnen twirlen. Hij slaat een paar keer op de diepst-klinkende grote trommels. Langzaam overstemmen de muzikanten het geroezemoes uit de zaal en rekt het orkest zich uit als een Grote Vriendelijke Reus.
Dan springt Telemachos, zoon van Odysseus, tevoorschijn en begint zijn verhaal: het verhaal over de vrijers van zijn moeder die de wijn opdrinken en zijn vader, die nu toch echt thuis moet komen. Samen met deze 900 kinderen zingt Telemachos, (voortreffelijk neergezet door Eric Robillard) zich door de geschiedenis van de Trojaanse Oorlog, het beroemde houten paard, de Cycloop en Sirenes, en dan de langverwachte en toch onverwachte thuiskomst van zijn vader. Feilloos laat hij de kinderen weten wanneer hun aandeel start, hetzij zingend, hetzij stampend of met body percussie.
De kinderen, die op school de verschillende onderdelen hebben ingestudeerd, raken zo betrokken in het verhaal dat ze massaal een zucht van ontroering slaken als Odysseus (gespeeld door Frank Lammers) zijn zoon in de armen sluit en later bij de hereniging met Penelope deze held de hand willen schudden.
De spelers, geregisseerd door Geert Lageveen, bewegen zich op een soepele manier door de gehele zaal, waardoor de kinderen ook letterlijk midden in het verhaal komen te zitten. Dat de grote zaal door vormgeefster Diewerke van Reij voor de gelegenheid met ogenschijnlijk minimale middelen is omgebouwd tot zeilschip/paleis en de orkestleden en spelers met eveneens met bedrieglijk eenvoudige kostumering in personages zijn veranderd, draagt enorm bij aan het verhaal. De muziekstukken, variërend van Verdi tot De Falla, van Grieg tot Skalkottas (en dus helemaal niet verwant aan verhaal of tijdsgewricht) nemen samen met de krachtige teksten van Imme Dros de kinderen luid zingend mee in een reis door de muzikale geschiedenis. De uitwerking van het zelf mee kunnen doen in het verhaal en de live belevenis van een indrukwekkend orkest is voelbaar, het plezier idem. Odysseus in het soort project dat maakt dat je graag weer zelf op school zou zitten.
Het project Van Mythen en Muziek maakt deel uit van het uitgebreide educatieve programma dat het Concertgebouw al sinds jaren aan scholen in Amsterdam aanbiedt. Jaarlijks bezoeken circa 30.000 kinderen in de leeftijd van 4 tot 18 jaar deze ‘tempel zonder drempel’.
Het concept is ontstaan uit de samenwerking tussen het Concertgebouw en Holland Symfonia.
Doel van het educatiebeleid van het Concertgebouw is zoveel mogelijk leerlingen minimaal 3 x in hun schoolperiode naar het Concertgebouw te halen om actief kennis te maken met verschillende stijlen live muziek van hoge kwaliteit. Bovendien wil het Concertgebouw de leerkrachten ondersteunen en coachen bij het geven van goed muziekonderwijs.
